mijn verhaal

Mijn wieg stond in Brabant in een geweldig mooie en natuurlijke omgeving met veel vrijheid. De naam Dorke werd mij gegeven, dat betekent Geschenk van de Schepper. Persoonlijk vind ik het een waardevolle betekenis, hoewel ik op zondag niet naar de kerk ga.

Van anderen hoor ik vaak terug dat de volgende karaktereigenschappen bij mij passen: hoogsensitief, empathisch en een rustgevend karakter. Als HSP heb ik ook de gave om het geheel makkelijk te kunnen zien en makkelijk verbanden te kunnen leggen.

Het is voor mij een grote zegen geweest om in Brabant op te mogen groeien. Op deze plek runden mijn ouders vol overgave en passie een agrarisch bedrijf. Het werk ging dag in, dag uit door, zeven dagen in de week. Het bezig zijn met de dieren en in de natuur bracht mij rust en voldoening. Ik voelde al jong de verantwoordelijkheid over de drukte van het bedrijf. Er was weinig tijd om eens echt ‘stil te staan’. Als ik dat deed, was dat samen met ons gezin. Op zondag was er echt tijd voor elkaar. Dan maakten we samen een wandeling in de natuur en gingen een heerlijk frietje in Brabant of België eten. Deze herinnering koester ik enorm.

De sterkste willen zijn

In 2009 toen ik drieëntwintig was, verloor ik plotseling mijn vader na een ziekbed. Dit was een heftige gebeurtenis en heeft veel impact gehad op de rest van mijn leven. Ineens was er zo’n groot gat geslagen.

Vaak heb ik me aangepast aan de omstandigheden die er waren. Niemand vroeg er naar dus het leek niet belangrijk. Daardoor heb ik het weggestopt. De jaren na het afscheid heb ik veel weerstand gehad om te voelen, al was ik mij daar niet van bewust.

Op het moment dat ik mijn vader verloor, verloor ik ook een stuk van mezelf. En juist hij had nu het luisterend oor kunnen zijn, wat ik zo hard nodig had. Altijd was ik op zoek naar antwoorden maar ook op zoek naar verbinding, met mezelf maar vooral ook met anderen. In mijn proces werd steeds helderder: mijn rouw mocht én mag er gewoon zijn. Wie niet de kans krijgt om te rouwen kan ook niet oprecht liefhebben. Beetje bij beetje leerde ik om verdriet toe te laten. De rode draad in mijn leven is altijd geweest: de behoefte aan begrip, erkenning en herkenning voor mijn, hoogsensitieve gaven.

Ervaringsdeskundige

Een aantal jaar geleden werd mij duidelijk: ik ben HSP. Dat heeft veel bij mij getriggerd. Ik ben er steeds meer over gaan opzoeken, begon boeken te lezen over hoogsensitiviteit en ging naar lezingen. Door me te verdiepen in hoogsensitiviteit ben ik eerlijk naar mezelf gaan kijken. Dit was noodzakelijk om grote stappen te maken.

Als ervaringsdeskundige heb ik een manier gevonden waardoor ik mijn eigen rots in de branding ben geworden. Met heel veel vallen en opstaan heb ik dit moeten leren. Juist daarmee heb ik mijn succes kunnen behalen. Ik ben mij steeds bewuster gaan worden wat me steeds triggert en daardoor kreeg ik de kans om stapsgewijs te groeien tot waar ik nu sta.

Natuur & creativiteit

Wat mij in het proces ontzettend heeft geholpen was creatief bezig zijn en actief zijn in de natuur. Dit hielp mij bij de verwerking van mijn pijn. Als ik in de natuur was, voelde ik mij even niet verdrietig. Ik voel mij in de natuur alsof ik wordt gedragen. Met creativiteit kan ik mijn gedachtes loslaten en helemaal opgaan in het moment van creëren, genieten en plezier maken.

Dorke Verhagen