De allermoeilijkste periode in mijn leven begon in 2008, toen mijn vader ziek werd. Nog geen jaar later namen we afscheid. Ik was toen 23 jaar. Mijn rots in de branding raakte ik dus in een klap kwijt, na een ziekbed. In de jaren daarna ben ik vooral op de vlucht geweest voor mijn pijn. Omdat het gemis hard binnenkwam en zo voelbaar was, deed ik er alles aan om bij het lijden weg te blijven. Weerstand maar vooral ook de boosheid is voor mij een lastige geweest om echt toe te kunnen laten.

Een zoektocht en strijd op zoek naar rust en antwoorden. In de eerste jaren was ik mij totaal niet bewust van het HSP zijn, die kwartjes vielen pas veel later. Dit zijn de dingen die ik heb geleerd over rouw;

  • Rouw helpt je helen. Neem de tijd die je nodig hebt
  • Rituelen helpen. Bezoek de begraaf- of herdenkplaats of praat (in gedachte) tegen de overleden dierbare
  • Muziek brengt je in een laag waar woorden tekortschieten, zodat je ook daar kunt verwerken
  • Rouw kent verschillende fases. Het ene moment ben je kalm, het andere moment boos of intens verdrietig
  • Als je niet kunt rouwen, kun je ook niet liefhebben.
  • De weg naar acceptatie en het verweven met je leven kost tijd. Heb geduld met jezelf.
  • Hoeveel weerstand je ook kunt voelen voor de rouw, laat het toe. Het mag er zijn

In het jaar 2018 ben ik op een kantelpunt in mijn leven gekomen. Vanaf toen kon ik steeds beter reflecteren op mijn leven en durfde ik mijn hart voorzichtig weer te openen. Mensen om mij heen zeiden dat ik ‘als een speer’ ging. Ik durfde nu eindelijk mijn eigen stuk aan te gaan. ‘Hoe doe je dat toch allemaal?’ ‘Wat heb ik veel bewondering voor jou’ waren woorden die mij ontzettend steunde. Ondanks alles hebben de tegenslagen mij sterker gemaakt. Inmiddels ben ik mijn eigen rots in de branding geworden. Achter de wolken schijnt altijd de zon!

Liefs, Dorke